Sensei Trudie Michielsen

Trudie Michielsen

van witte band tot 5e Dan

Sensei Trudie MichielsenTrudie is al sinds jaar en dag zeer betrokken bij judoclub Zenshin. Bovendien mag ze als drager van de 5e Dan als zeer bekwaam beschouwd worden. Alleen hoe zij zover is gekomen is voor de meeste onbekend. Dan hier haar verhaal:

Om te beginnen moeten we ver terug in de tijd. Begin 1964 kreeg ik (in de 1e klas lagere school) een flyer mee over judo.

De imposante figuur van Anton Geesink stond breeduit op de foto met een bijpassend stukje voor het werven van leden voor de judosport. Ik ging samen met een aantal buurtgenootjes naar de eerste judoles en ben nooit meer opgehouden. Zo begon ik dus op 6-jarige leeftijd bij Sportschool Zenden in Maastricht. Ik had hier een geweldige tijd (lees: jeugd). Het judo ging me goed af.

Na verloop van tijd deed ik ook mee met wedstrijden. Dit was in die tijd nog niet zo vanzelfsprekend. Er waren toen nog geen aparte wedstrijden voor meisjes.

Later was dit wel en werd ik o.a. tweemaal derde op de Nederlandse kampioenschappen. Als gevolg hiervan zat ik in de kernploeg. Om 1,5 uurtje te trainen moest ik 6 uur in de trein zitten. Ik was toen 16 jaar, vond andere dingen belangrijker en had bovendien niemand die mij stimuleerde om er iets van te maken.

De ommekeer voor mijn wedstrijdgevoel kwam toen ik meedeed aan de selectiewedstrijden voor de Europese kampioenschappen. Meende ik tot dat moment dat alles er eerlijk aan toeging, leerde ik al snel dat enkel de sportieve prestatie niet de doorslag gaf. Immers de bondscoach kondigde voor de wedstrijden al aan, dat wie er ook zou winnen, HIJ degene was die bepaalde wie meeging. Tijdens mijn kernploegtijd kreeg ik veel uitnodigingen om in heel Europa aan wedstrijden mee te doen, maar moest alles zelf betalen, wat voor mij geen haalbare kaart was. Dat vond ik erg jammer. Dit heb ik voor mijn gevoel later wel ingehaald.

Toen ik ongeveer 20 jaar was verhuisde ik naar Sittard en ging trainen bij Budo club Oud Geleen. Deze club had veel activiteiten. Uitwisselingen met buitenlandse clubs was er een van.We gingen naar Engeland en Frankrijk en deze judoka’s kwamen ook op retourbezoek.

Nu (25 jaar later) heb ik nog steeds, of beter gezegd wederom , contact met de Franse judoleraar van destijds.

Ik heb judostages doorlopen in Barcelona, Bordeaux en Japan. Deze laatste reis maakte ik met de Franse groep. Op judogebied de mooiste herinnering van mijn hele judoperiode.

Ook heb ik vele functies bekleed in de judosport. Ik heb lange tijd kinderen begeleid met wedstrijden, was zelf scheidsrechter, tijdwaarnemer bij wedstrijden en de laatste 20 jaar ben ik hoofdjury/ wedstrijdleiding van de distriktswedstrijden.

Gedurende een aantal jaren was ik tevens lid van de Nationale Wedstrijd Organisatie Commissie en was mede verantwoordelijk voor het verloop van de Nationale Kampioenschappen. Ik trad o.a. op als speaker bij nationale en internationale    wedstrijden    met als    hoogtepunt    de    Europese teamkampioenschappen    en    de jeugdolympiade (het omroepen hiervan deed ik volgens protocol in vier talen).

Daarnaast fungeer ik reeds vele, jaren als examinator in distrikt Limburg en neem examens af voor zwarte band. (1e, 2e en 3e dan-graduaties).

Om mijn lesbevoegdheid te verkrijgen, heb ik opleidingen gevolgd in Nijkerk en Nieuwegein. Dit was een zware, maar ook mooie tijd. Je stond op de mat met veel gelijk gestemden. Allemaal judogek en de meesten met veel talent.

Ik begon dit traject toen ik nog in Geleen aan judo deed. Daar heb ik ook mijn eerste stappen met lesgeven gemaakt.

Nadat ik mijn volledige lesbevoegdheid had (eerst judoleider, dan assistent leraar en tenslotte leraar) kreeg ik een aanbod om les te geven in Susteren. Ik heb dit een aantal jaren gedaan.

Ik kreeg verschillende verzoeken van verenigingen, waaronder een club in Venlo-Blerick. Daar zou ik ook moeten lesgeven aan politiemensen. Dit zou een grote uitdaging zijn geweest, heb het echter vanwege de afstand niet gedaan.

In oktober 1990 ben ik begonnen in Haelen. Hier geef ik nog steeds les.

Er is nog een leerling van het eerste uur over, namelijk Swen Hellenbrand. Toen nog een jochie die altijd het laatste woord wilde hebben, nu voor mij een goede en gewaardeerde uke (valpartner) en een stuwende kracht en bestuurslid voor de vereniging.

Mijn laatste judoprestatie heeft ook te maken met Swen. De laatste jaren dat ik actief judoode was ik bezig met de voorbereiding van mijn 5e dan. Ik trainde hiervoor in Weert. Maar de goden waren mij niet gunstig gezind. Ik trainde lange tijd met iemand, die zich op het laatste moment terug trok met examenvrees. Andere mede-judoka’s eisten toen mijn aandacht (in de vorm van begeleiding) en tijd op voor de voorbereiding van hun examen en/of lerarenopleiding. Dit ging ten koste van mijn eigen prioriteiten.

Er gingen behoorlijk wat jaren overheen voordat ik weer serieus mijn eigen plan opnam. Maar een vaste partner had ik niet. Nu was het wel zo dat ik in mijn lessen van judoclub Zenshin alles voordeed met Swen. Maar een 5e dan examen is natuurlijk iets heel anders. Toch zijn we aan die megaklus begonnen, wat veel inspanning van ons beiden vroeg. Ik denk dat het een compliment waard is voor ons allebei, hoe we dit samen hebben neergezet en tenslotte bekroond is met het behalen van mijn 5e dan.

Trudie Michielsen